Categorie archief: Auto

1-april….

Boh boh.

Weer een week voorbij en wát voor eentje. Deze week hing aan elkaar met oudercontacten, tandartsbezoekjes, afwassen, werken, logepedie en in de resterende vrije uurtjes stortten we ons in de zoektocht naar auto’s.

Dinsdag hadden we dus etentje op het werk, er waren leerlingen die Syrisch en Afgaans kookten, en daarvoor konden mensen zich inschrijven. Een mooie mix van mensen van het AZC en mensen uit Weert.De opkomst was gewéldig! Het eten zálig! Na de oudercontacten sjeesde ik er ook heen om te helpen waar ik kon. Het was prachtig. De hele avond deed ik alleen maar de afwas, maar dit was de béste teambuilding éver!

En ja dat auto-gedoe ja.

Vandaag kwam het éindelijk goed en vonden we een fijn karretje voor me. Mijn overleden peugeotje leverden we in en klaar: Wég knoop in mijn maag en hopelijk slaap ik weer eens ’s nachts..

Oh ja. En het was 1 april vandaag. De grappen van losse veters en dergelijke vlogen ons om de oren, maar toen opeens mijn telefoon ging en o-Mariet “belde” dat ons geplande etentje door ziekte niet door kon gaan, kwamen er dikke tranen. Grote Zoon had me snel door, de rest kon mijn 1-april-instink-grapje niet waarderen. Haha!


Dat etentje ging dus gelukkig wél door en maakte ik het geheel nog even flink spannend door mijn portemonnaie kwijt te raken. Met daarin álle pasjes die een mens kan hebben, paspoorten en zorgpakketten van het hele gezin, rijbewijs, bankpassen. Écht alles dus.

Ik belde de politie. Die konden me niet helpen.Ik belde de garage waar we de auto kochten: Gesloten. Damn!

Tot mijn lief tijdens het eten opeens zei: je had vanmiddag toch zo’n klein tasje bij je?! Ehhhh ja dus. En dát tasje bleek bij thuiskomst gewoon aan de kapstok te hangen. Inclusief de-met-alle-pasjes-portemonnaie…

Dat was een leuk 1-april grapje he?

Niet dan?..

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Auto, Dagelijks gepraat

Over dat dwarse sojaboontje en dikke tranen..

Ohhhh man man man.
Wat een ellendig begin van de week weer hier. Ik heb de rekening van mijn gefixte autooke nog niet betaald en ut kreng wilde pas na 3x weer starten en opeens stond heul ut durp in een witte rookwolk.

Ik denk dat dat het einde van mijn autooke was… Om te janken. Echt.
Soms denk ik dat er mensen zijn die met opzet onze auto’s saboteren ofzo. Dit is toch niet normaal meer?!

Goed. Na wat gejank bracht ik mijn mama naar huis en kon ik goddank haar autooke lenen. En in de tijd dat we niét werken, surfen we ons suf op marktplaats of ander autogespuis-sites. Om gek van te worden.. Ik krijg er gewoon maagpijn en slapeloze nachten van.

Dus was er maar 1 oplossing voor alles: sushi eten met mijn buufke die ook wel wat afleiding kon gebruiken. Strak plan dus. We gingen naar de nieuwe kersverse Misshisushi in Weert. Onlangs pasten ze hun kaart aan en draaiden ze de verwarming wél open dus alle reden om eens te gaan proeven.

1 woord? Zálig!
Súpervriendelijk personeel, snelle bediening én lekkere sushi.

En ondanks dat ik daar bijna dood bleef door een dwarszittend sojaboontje, heb ik tóch een heerlijk avondje gehad!
Lachen tot je buikpijn hebt. Om niks.
Náh ja, niks? … Typisch gevalletje: Je had erbij moeten zijn, zeg maar.
Ik was in elk geval blij met mijn waterproof eyeliner. Man man man.

“Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan… “(GUUS)

Héérlijk!
Die donut had ik bijna als hangertje voor een nieuwe ketting kunnen gebruiken zo gortdroog, maar die spekkoek? Dáár had ik er graag nog wat van in een servetje van meegesmokkeld! Jummie!

Goed. Back to reality.

Iemand nog een autooke in de aanbieding?!

*zucht*

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Auto, Buufs, sushi

Dag 4: de maandag…

Op Maandag hadden we een heul rielekst ochtendje. De jongens hadden hun koffertjes ingepakt en waren helemaal klaar om bij oma te gaan logeren. 

Maar van te voren zouden we voor de eerste keer optocht gaan kijken in ut durp van ut belsje schooltje. Ik hád wel al eens gehoord dat er veel snoep werd gegooid, maar dat we bijna uitgelachen werden omdat we zulke ieniemienie tasjes bij ons hadden?!

De meeste kinderen liepen daar rond met van die big shoppers! En ja. Dat was dus echt nodig. NIET. NOR. MAAL! Zóveel snoep….

We wisten niét wat ons overkwam….

Er lag zelf zóveel snoep op de grond, dat ’t niet eens meer opgeraapt werd… Ja echt. Ongelofelijk!

En ja. De optocht was ook echt de moeite waard hoor, een stuk beter dan die twee keer met je ogen knipperen bij ons in ut durp.

Toen de optocht voorbij was en het een beetje begon te druppelen, gingen we gauw richting auto en dus richting oma…

In de auto verzonnen we hoe we oma konden laten verrassen met dat vele snoep en toen poéf! vloog mijn temperatuurmetertje de lucht in en begon t STOP-lampje te knipperen.

FÓK!  was t enige wat ik kon denken.

Sta je daar met je 3 kinderen langs die drukke A73.. 

Van de ANWB moesten we écht uit de auto en achter de vangrail gaan staan. Ik moest die slapende B wakker maken en buiten in de koude wind gaan staan. *Krak* zei mijn moederhartje..

Ik belde mijn moeder om te vragen of ze de jongens alsjeblieft op kon komen halen, me niet beseffende dat je überhaupt niet mag stoppen langs de A73…

Goed. Gelukkig duurde het maar een minuut of 10 toen de gele auto in zicht kwam.  Deze sleepte me over de vluchtstrook naar het meest dichtbijzijnde tankstation. Intussen reed oma ook achter ons aan…

En dat slepen is dus helemáál niét grappig wanneer je rembekrachtiging niet werkt en je dus heuveltje af achter een auto aanrolt. Mèèèn! dóódsangsten heb ik uitgestaan..

Bij het tankstation werden alle logeerspullen én het vele snoep én de jongens in oma’s auto gezet, waarna deze naar huis gingen.

Ik bleef bij mij autooke en de ANWB-er prutste wat aan mijn autooke.

Hij vulde wat water bij, draaide een ontluchtingsschroefje los, zei dat de prut niet bruin maar helder moest zijn… Goed. Kort samengevat: als leek heb ik totaal geen idee wat er mis is met mijn auto. Wat ik wél weet is dat ik op een gegeven moment weer 80 mocht gaan rijden en dat de temperatuur constant bleef. Zo reed ik naar huis, de gele auto achter me aan.

Ik kwam thuis.

Helemaal kapót!

’s Avonds wilde ik éigenlijk nog even op stap naar Weert, (bang dat ik iets zou missen) maar ik deed éven een dutje op de bank…. Om 22.00 werd ik wakker.

Dat dus.

Wat een ***gedoe weer zeg….

2 reacties

Opgeslagen onder Auto, Vastelaovend

Hoe ’t is?

Vrijdagmiddag namen mijn lief en ik verlof om éindelijk onze nieuwe bolide op te halen. 

Nadat onze andere wekenlang bij de garage stond en de monteur níks kon vinden waren we er hélemaal klaar mee. 

Het is een jaar geleden toen de ellende begon… Weet je nog met die Engel op zijn scootertje de dag voordat we op vakantie gingen?

Nou, zo stond ik dus nog vaker stil.

Echt. Niks. Grappigs. Aan.

Een auto moet gewoon rijden en niet elke maand in de garage staan…

We waren er hélemaal klaar mee maar zelfs tijdens ons allerlaatste ritje om ‘m in te ruilen liet hij ons in de steek. Ja dat wás me een gezellig middagje, ik zég ’t je…Goed.


Met pijn in ons hartje, maar wég ermee. En hopelijk zijn we nu van alle autozeik af!

Toen we onze mupkes bij opa en oma hadden opgehaald, namen die ons mee naar Hier . Lekker gegeten en de kindjes konden er héérlijk spelen!

En verder?
Dit weekend zouden er weer wat lieve mensen komen kamperen maar doordat er enkele ziek waren, hebben we het helaas afgeblazen…ontzéttend jammer, maar in september doen we gewoon een nieuwe poging!

Hoe is de situatie in de Mooshaof?

De aardbeien zijn op. Gisteren aten we óók de laatste kersen, maar we kunnen voorlopig nog heel veel rode besjes eten én erwten en boontjes !

Ik vind het toch zo leuk om de kinderen te laten zien dat erwten niet in potjes in de supermarkt groeien…

Goed.

Verder vieren de kiendjes vakantie én mogen ze lekker lang opblijven.. En zo zat ik gisteravond samen met Grote Zoon lekker te kleuren… Hij vond het zó leuk!

Nou dat was ’t wel. 

Geniet nog lekker van je weekend!

1 reactie

Opgeslagen onder Auto, De Mooshaof